We pakten onze koffers en bouwden een leven dat wel klopte.
Emigreren, homeschoolen, een homestead opbouwen in Zuid-Spanje. En ondertussen blijven kijken, vastleggen, maken.
Niet meer leven naar het ritme van iemand anders.
Onze kinderen laten leren zoals het bij hen past.
Een tuin, dieren, ruimte. En tijd die weer van ons is.
Wij wonen in Zuid-Spanje en leven niet zoals het hoort, maar zoals het bij ons past. Een huis met een moestuin, dieren om ons heen, ruimte om te ademen.
Dat is niet vanzelf gegaan. Emigreren betekent dat je je hele leven afbreekt en opnieuw opbouwt, in een taal die je nog niet spreekt, in een land dat je nog niet kent. Maar het is het waard geweest. Elke dag opnieuw.
Naast dat alles ben ik fotograaf en ontwerp ik carddecks. Twee dingen die voor mij nooit los hebben gestaan van de rest. Ze gaan allebei over hetzelfde: echt kijken naar wat er is, en dat vasthouden.
Waarom we vertrokken
Op een gegeven moment voelde het leven in Nederland als een jas die niet meer paste. Te strak, te vol, te veel volgens een script dat we zelf niet hadden geschreven.
Dus kozen we voor iets anders. Niet als vlucht, maar als beslissing. We wilden ruimte. Voor onszelf, voor onze zoon, voor een manier van leven die wel klopte.
Leren zonder schoolbel
Homeschoolen was niet het plan dat we van tevoren bedachten, het is gegroeid. We zagen dat onze zoon op zijn eigen manier leert, in zijn eigen tempo, vanuit zijn eigen nieuwsgierigheid.
Niet alles hoeft op hetzelfde moment door iedereen op dezelfde manier geleerd te worden.
De homestead
Een moestuin, dieren, leven met de seizoenen. Het klinkt romantisch, en soms is het dat ook. Maar vooral is het echt. Je eten zien groeien. Vuile handen. Tijd die weer trager gaat.
Dit is geen project dat ooit af is. Het is een manier van leven die elke dag opnieuw vraagt om aandacht. En precies dat maakt het de moeite waard.
Er was altijd nog iets dat bij mij hoorde. Een camera.
Ik fotografeer al vanaf mijn vijftiende. Ik weet nog precies hoe ik mijn eerste Konica van mijn vader kreeg, zwaar in mijn handen, en hoe ik meteen wist dat die camera bij mij hoorde.
Het zat al in de familie. Mijn opa fotografeerde, en bij ons thuis werd elk moment vastgelegd. Niet om te pronken, maar om te bewaren. Om te zien wat er was.
Onder de naam Route d'Anouk fotografeer ik op locatie en op reis. Ik zoek niet de mooiste hoek, maar het moment waarop iemand werkelijk zichzelf is.
Bekijk Route d'AnoukCarddecks, omdat ik graag dingen maak die blijven.
Naast de camera ontwerp ik carddecks. Kaarten om bij stil te staan, om mee te reflecteren, om een ander naar binnen te laten kijken. Voor mezelf, en in mijn werk met coaches en makers die hun eigen deck willen bouwen.
Het is dezelfde blik als achter de camera. Niet alles meteen willen invullen, maar ruimte laten. Een vraag stellen in plaats van een antwoord geven.
Maken is voor mij geen werk dat los staat van de rest. Het is hoe ik in het leven sta.
Waarom ik dit deel
Niet omdat ons leven perfect is. Het is rommelig, soms zwaar en onaf. Maar het is van ons. We hebben zelf gekozen hoe het eruitziet.
En ik weet dat er meer mensen zijn die voelen dat het anders kan. Die niet meer willen leven naar een script dat ze niet zelf geschreven hebben.
Voor hen deel ik wat we doen. Niet als blauwdruk, maar als bewijs dat het kan.
Kom gerust eens meekijken.
Op @anouksoute deel ik ons leven hier: het homeschoolen, de homestead, de fotografie en alles wat we onderweg leren.
Volg mij